Hallo allemaal!

Daar zijn we dan met ons eerste verhaal vanuit Kenia! Ik typ dit even snel terwijl we op iemand wachten, dus als het een kort verhaal wordt, krijgen jullie de uitgebreide versie vanavond of morgen...en dan hopelijk ook met foto's!

Maar maandag ochtend zijn we dan in Mombasa aangekomen. De vluchten hadden allemaal een beetje vertraging waardoor we een beetje bang werden dat we het overstappen niet haalden, maar uiteindelijk is dat allemaal goed gekomen en waren we om 8uur maandag ochtend in Mombasa. Er was ons in Brussels verteld dat onze tassen rechtsreeks naar Mombasa zouden vliegen, maar omdat ons ook door de organisatie is verteld dat we dit niet moesten vertrouwen, zijn we in Nairobi op de bagageband naar onze tassen gaan zoeken. Mijn grote koffer met hartjes hadden we meteen gevonden...maar helaas was Anouk's tas nergens te bekennen. We hoopten dat hij toch al naar Mombasa werd gestuurd, maar iedereen in Nairobi vertelde ons iets anders en het was heel verwarrend allemaal. Uiteindelijk kwamen we in Mombasa aan zonder Anouk's tas, dus we leven nu al een paar dagen uit mijn koffer en we delen alle kleren en ondergoed enzo haha ;) Maar we gaan zometeen naar de vliegveld en we hopen hem dan daar te vinden! Ze doen hier allemaal over alles heel relaxed...alles is hakuna matata! Dus we proberen ook zo te doen en dan zien we het wel hihi!

De mensen bij wie we blijven (Peter en Nancy) zijn echt super aardig en behulpzaam. Ze hebben een zoontje van 2, Joshua...echt een scheetje! En Peter's kleine broer Mechack van 18 is ook heel vriendelijk en helpt ons met vanalles. Gisteren heeft hij ons een city tour gegeven, en hebben we de stad Mombasa gezien. Dat was een heel ervaring zeg! Met de matatu alleen al...datzijn hier het openbaar vervoer busjes, en die zijn een beetje anders dan het ov in Nederland haha. Krakkemakke busjes die 150km per uur door de stad razen, links of rechts inhalend, maakt ze niet zoveel uit. En je matatu is geen matatu hier als je elkaar kunt horen praten, want de muziek staat ZO hard haha, was dus even wennen! Na ons eerste matatu ervaring zijn we ook met de tuktuk geweest... dat was echt super leuk! Die dingen rijden gewoon nog lijper (als dat al mogelijk is) en de chauffeurs schreeuwen en toeteren naar elkaar om voorrang te krijgen! Zo is de stad ook wel het beste te omschrijven denk ik, vooral heel chaotisch en lawaaierig. Je merkt wel echt dat ze hier veel armoede hebben. De stad is heel vies en het stinkt soms echt enorm, en overal zie je zwervers en oude mannen die hele grote kruiwagens vooruit duwen of vrouwen met 20kilo op hun hoofd. Echt heel heftig om allemaal te zien!

Maandag zijn we ook naar een basisschool hier geweest, El Roi, ook een project van Doingoood. En de kindjes waren echt super super lief, ze waren zo blij om ons te zien! Ze hadden welkomstbordjes voor ons gemaakt en hebben liedjes voor ons gezongen. En toen de juf vertelden dat wij ook geld hebben gegeven voor de uniformpjes die ze aanhadden, wilden ze nog 20 liedjes voor ons zingen! Ze zijn echt zo blij met die uniformen! We hebben heel maandag middag daar met ze gespeeld, en ze mochten daardoor ook extra lang middagpauze houden. Wel een heel primitief schooltje met drie volgepropte klaslokalen, maar toch vond ik het niet echt zielig, want ze waren allemaal zo opgewekt en blij! Zo enthousiast zie je groep 3 niet in Nederland hoor! Dat was dus een hele mooie ervaring!

Vandaag gaan we voor het eerst naar ons eigen project - APDK (nadat we zometeen naar de vliegveld zijn geweest). In APDK zitten kinderen met een geestelijk of lichamelijk handicap, en wij hopen iets voor ze te kunnen betekenen de komende 4 weken. We hebben al stickers en spelletjes in ons tas zitten (die zaten gelukkig in mijn koffer) dus we zullen vanmiddag zien wat we daarmee kunnen. We zijn heel benieuwd en kunnen niet wachten om daar te beginnen. Dus in het volgend verhaal krijgen jullie vanalles daarover te horen! We hebben natuurlijk ook van heel veel lieve mensen thuis geld gekregen, en ik zie nu al dat ze dat geld heel goed kunnen gebruiken. Gisteren had de organisatie ook vanuit Nederland heel veel medische voorzieningen opgestuurd, daar hebben ze hier heel veel aan!

We moeten het verhaal gaan afsluiten omdat we naar het vliegveld moeten, maar we plaatsen zo snel mogelijk weer een verhaal, en hopelijk ook een paar foto's! Allemaal thuis duimen voor ons dat Anouk's tas op het vliegveld is! Want ik wil mijn onderbroeken weer terug hihi ;)

Tot schrijfs allemaal, hele dikke Afrikaanse knuffel XXx Robyn xxX