Hallo allemaal!

Daar zijn we dan eindelijk weer! Haha we roepen al 4 dagen dat we vandaag echt op internet gaan om jullie weer op de hoogte te houden, maar elke keer is er iets tussen gekomen. Allemaal leuke dingen hoor, maar we hebben het hier echt ontzettend druk! Elke dag eindigt heel anders dan we hadden verwacht, echt een heel avontuur hier! Maar dat komt ook omdat we echt alles willen doen en zien, en elke kans om iets gaafs te doen dus ook meteen doen! Ik zal proberen een beetje op chronologische volgorde te vertellen wat we de afgelopen week allemaal hebben meegemaakt, maar lees ook allemaal de blog van anouk (anoukmertens.reismee.nl) want ik zal vast en zeker vanalles vergeten. Want we maken elke dag zoveel mee! Ik zal beginnen met te vertellen over ons project APDK, en over de geweldige kinderen daar waar we nu al verliefd op zijn geworden. Zoals jullie al weten zijn het allemaal gehandicapte kinderen die aan het revalidiseren zijn, dus het is best heftig allemaal. Velen zijn incontinent, de geur van opgedroogd urine is iets waar dus al lang aan hebben moeten wennen. De kinderen worden natuurlijk wel verzorgd, maar niet zoals we het woord verzorgen in het Nederlands kennen. Ze krijgen we schone kleren bijvoorbeeld, maar allemaal tegelijkertijd op een bepaalde tijd van de dag. Soms komt het dus voor dat een kind een heel dag in zijn kleren blijft zitten waar die 's ochtends in heeft geplast. Sommige mogen hun bed niet uit en plassen daar dus gewoon in. Veel kindjes hebben veel vliegen op ze zitten, op hun hoofd en op hun ogen zelfs, en hebben dit niet eens in de gaten. Uit de fysiotherapie kamer komt ook heel de dag door gejank van kinderen, wat best moeilijk is om aan te horen. Vooral omdat je ook niks kunt doen. Sommige kinderen kunnen echt niks behalve zeveren, maar sommige zijn ook echt heel erg slim. Het is dus best heftig allemaal, maar nu dat we daar een beetje aan gewend zijn, vinden we het wel echt helemaal super om daar te zijn. Zo hebben we bijvoorbeeld een heel slim meisje, Ruth, heel veel persoonlijke aandacht gegeven en veel rekenles. We hebben haar leren vermenigvuldigen en breuken, en ze is echt heel intelligent. Omdat ze net geopereerd is mag ze niet uit bed, dus ze gaat ook niet naar het schooltje zoals de meeste kinderen. Ze is ook echt heel blij als we met haar komen rekenen dus. En dit vinden wij natuurlijk geweldig om haar aan te leren! Nog een meisje, Lucy, is blind. Als de andere kinderen rekenles krijgen, laten ze die in een hoekje zitten, omdat ze toch de cijfers in haar schrift niet kan zien. Met dobbelstenen en haar vingers heb ik haar nu toch tot 10 leren tellen, en elke dag schiet het een beetje op. Alleen een beetje jammer dat de leraren daar er zelf niet op zijn gekomen. Maar hopelijk nu dat ze zien dat ook zij gewoon kan leren rekenen, ze daar misschien iets mee doen als wij weg zijn.

Verder proberen we elke dag een leuke activiteit met kinderen te doen. Balonnen en stickers hebben we al uitgedeeld, en dit vonden vooral de kleintjes super. Maar we spelen ook spelletjes met de wat ouderen, vandaag hebben we met de meisjes vouwblaadjes gemaakt, net als vroeger! Dadelijk gaan we prijsjes halen waar we morgen bingo mee kunnen spelen. Allemaal leuke dingen dus. De kinderen zijn ook echt al een beetje aan ons gehecht, ze zijn in ieder geval heel vrolijk als we 's ochtends binnenkomen, en een van de oudere jongens blijft Anouk maar smsen, ook 's avonds en in het weekend haha ;) We gaan in onze laatste week ook veel leuke uitjes met ze doen. Met de kinderen die dit kunnen willen we naar het strand, en met de anderen uiteten, ze zijn dol op chicken en chips hebben ze ons al verteld. Ik wil ook heel graag voor de kinderen xylofonen kopen en ze muziekles geven. Veel van de meisjes kunnen best goed zingen, en het zou natuurlijk super zijn als ze ook een beetje muzikale ondersteuning zelf kunnen leren spelen. Of dit gaat lukken moet ik natuurlijk nog kijken, want de instelling hier is heel erg hakuna matata, en het is best moeiljk om iets concreets te regelen. Dat hebben we ook zeker gemerkt de afgelopen paar dagen. Onze plannen zijn elke keer door de war gegooid door iets , waardoor we ook hebben geleerd dat je hier geen plannen moet maken. In ieder geval niet met tijdstippen erbij haha!

Zo zijn we vrijdagavond appeltaart gaan bakken voor Meshack, omdat hij pas geslaagd is. Deze was super goed gelukt, maar hierdoor konden we niet meer op internet. En zaterdag zijn we gaan zwemmen in het hotel waar Nancy werkt. De allerluxste hotel van Mombasa. We voelden ons echt zo ontzettend schuldig dat we daar waren! We konden maar die zielige kinderen bij APDK niet uit ons hoofd krijgen, en daar zaten wij dan met pizza en cocktails en een prive strand! Helaas scheen de zon niet (dachten we) want het was heel de dag bewolkt. Dus we vonden het ook niet nodig om ons in te smeren. Echt heeeeeel stom natuurlijk, waardoor ik al 3 dagen niet kan bukken van de pijn in mijn verbrande bovenbenen haha! Sorry mama, ik weet wat je nu gaat zeggen :( Maargoed flink aftersun smeren, komt goed ;) Bovendien dachten we ook dat we er maar een paar uurtjes zouden liggen, want om 1 uur was Nancy afgewerkt en zouden we naar de stad gaan (ook om te internetten haha)...maar op zijn Afrikaans werd 1 uur natuurlijk 4 uur. En daarna vroeg Nancy of we ergens 'snel' met haar naartoe wilden gaan. Nou prima dachten we... en toen kwam het hoor. We reden echt regelrecht het rimboe in, en we volgden maar braaf haha. Nancy is echt een lieverd, maar ze vindt het wel grappig om ons een beetje voor de gek te houden. Dus ze wilde niet vertellen waar we naartoe gingen, alleen dat ze een meeting had. Nou dit bleek dus een hele gave ervaring te zijn. We kwamen bij een vrouwtje thuis (nouja als je het een huis kon noemen) die voor ons thee had gezet, en daar zat nog een vrouw en een paar kinderen. Dit bleek de praatgroep te zijn die Nancy heeft opgericht speciaal voor vrouwen. Ze komen 1 keer in de maand bijeen om samen over hun problemen te praten en om samen te bidden. We wisten niet wat we meemaakten. Hier bidden ze hardop met veel geschreeuw en gebaren, echt heel grappig maar ook best heftig. Ze was ook voor ons aan het bidden, en wij moesten ook ons hart luchten haha. Echt midden in het cultuur zo... heel mooi om te zien. Daarna hebben we ook nog en onverwachts bezoekje gebracht aan de moeder van Nancy, waar ook veel andere vrijwilligers verblijven. We hebben al best veel van de andere vrijwilligers uit Belgie en Nederland ontmoet, allemaal hele aardige meiden. Daar waren we natuurlijk ook blijven hangen, en uiteindelijk blijven eten. En zo ben je toch om 10uur thuis terwijl je dacht om half 2 thuis te zijn, haha leuk hoe dat hier zo vaak gebeurt!

Gisteren zijn we naar Blessed Camp geweest, een ander project van Doingoood. Dit is een speciaal dorpje opgericht voor mensen met Lepra die uit hun eigen gemeenschap zijn verstoten. Dit was ook heel mooi om te zien, en weer en geweldige initiatief. Hier hebben we heel veel gebeden, met de kinderen geknutseld en gezongen, en zelfs midden in de rimboe op zijn Afrikaans voetbal gespeeld, heel gaaf allemaal! Maar zoals gewoonlijk, ging niet alles volgens plan. Joshua, die dol is op de auto, had de lampen aangedaan, waardoor de accu leeg was gegaan. Oepsie. Midden in de jungle, geen ander auto te bekennen, met een automaat nota bene. Haha niet echt handig dus. Uiteindelijk hebben de mannen de auto geduwd naar de dichtsbijzijnde grote weg, en daar een vrachtwagen aangehouden. Daar hebben ze met twee moersleutels en twee accus de auto weer aan de praat gekregen,gelukkig waren we hier niet bij, was vast levensgevaarlijk!

Uiteindelijk waren we toch heelhuids en heel moe thuisgekomen, maar wel naar weer eens een geweldige dag!

Mijn internet begint een beetje raar te doen, en ik zou ontzettend balen als ik heel dit verhaal kwijt raak, dus ik brei er nu een eind aan!

Ik vind het super dat jullie allemaal zo lief reageren en ik verheug met alweer op jullie nieuwe reacties. De foto's zijn nu aan het uploaden, hopelijk zijn ze gelukt!

Ik mis jullie allemaal, en tot de volgende keer dat we weer een uurtje tijd hebben om te ontsnappen van deze drukke maar echt geweldige leven hier!

Dikke kus Xxx Robyn xxx